Dan Rechenberg

Dr Dan-Krister Rechenberg jest starszym wykładowcą Wydziału Endodoncji, a także Kliniki Profilaktyki Stomatologicznej, Periodontologii oraz Kariologii na Uniwersytecie w Zurychu (Szwajcaria). Tytuł lekarza dentysty otrzymał w roku 2005 na Wydziale Stomatologii Uniwersytetu Medycznego w Göttingen (Niemcy). Po ukończeniu studiów podjął pracę na Uniwersytecie Medycznym w Göttingen, a następnie w Zurychu, gdzie otrzymał tytuł doktora nauk medycznych (Dr med. dent.). W roku 2012 Dr Rechenberg  pomyślnie ukończył podyplomowe szkolenie z dziedziny endodoncji na Uniwersytecie Medycznym w Zurychu, a także został certyfikowanym członkiem Szwajcarskiego Towarzystwa Endodontologicznego (SSE) oraz Europejskiego Towarzystwa Endodontologicznego (ESE). W roku 2017 otrzymał tytuł venia legendi (tytuł docenta prywatnego) uniwersytetu w Zurychu. Aktualnie współprowadzi program studiów podyplomowych z dziedziny endodoncji na Uniwersytecie Medycznym w Zurychu. Dr Rechenberg jest członkiem redakcji magazynu „International Endodontic Journal”, a także recenzentem działającym czynnie dla czasopisma „Journal of Endodontics” i innych fachowych magazynów stomatologicznych. Aktualnie w centrum jego uwagi znajdują się badania nad diagnostyką molekularną schorzeń miazgi i tkanek okołowierzchołkowych zębów.

 

Temat: „Przyszłościowe podejście do diagnostyki schorzeń miazgi i tkanek okołowierzchołkowych – ograniczenia i możliwości.”

Przyczyną schorzeń zapalnych miazgi zębów są w zdecydowanej większości przypadków infekcje bakteryjne. W przeszłości ciężkie zapalenia miazgi i tkanek okołowierzchołkowych zwalczane były poprzez ekstrakcję dotkniętego dolegliwościami zęba. Na szczęście już na początku ubiegłego stulecia, dzięki lepszemu zrozumieniu podstawowych procesów biologicznych zachodzących w tkankach oraz rozwojowi techniki, stomatologia rozwinęła i wdrożyła koncept chemo-mechanicznego oczyszczania zakażonych kanałów korzeniowych. Metoda ta pozwoliła ocalić tysiące zębów, które jeszcze kilka lat wcześniej po prostu zostałyby usunięte. Niemniej jednak, leczenie kanałowe w konwencjonalnej postaci (pulpektomia) często postrzegać należy jako nadmiernie inwazyjne, zwłaszcza w przypadku zębów dotkniętych zapaleniem miejscowym, ograniczonym do miazgi koronowej.  Biorąc pod uwagę znaczny potencjał regeneracyjny żywej miazgi i jej silny mechanizm obronny przyznać należy, iż pulpektomia niesie ze sobą nie tylko same zalety.  Cele „stomatologii nowej ery” to przede wszystkim zapobieganie rozwojowi schorzeń, minimalnie inwazyjne metody leczenia, a także rozpowszechnienie procedur regeneracyjnych. Fundamentem tych zmian powinna być poprawa dokładności i skuteczności diagnostyki schorzeń miazgi zębów.  Aktualnie dostępne metody diagnostyczne nie umożliwiają niestety oceny stopnia objęcia miazgi procesem zapalnym, ani też nie pozwalają przewidzieć jaką szansę na regenerację ma miazga zębów leczonych metodami przyżyciowymi.

Cel

Celem wykładu jest przybliżenie słuchaczom ograniczeń aktualnie dostępnych metod diagnostyki schorzeń endodontycznych, a także przedstawienie innowacyjnego, przyszłościowego podejścia do tematu, które ma szansę zmienić sposób leczenia zapaleń miazgi i tkanek okołowierzchołkowych.

Zadania

– analiza ograniczeń aktualnie dostępnych metod diagnostyki endodontycznej;

– wyjaśnienie wzajemnej zależności między biomarkerami znajdującymi się w miazdze i tkankach okołowierzchołkowych;

– zrozumienie potencjału nowych, ulepszonych metod diagnostycznych opartych na biologii tkanek.